Z pamiętnika Skawińskiego

OPIS PRZEŻYĆ WEWNETRZNYCH
„ Z pamiętnika Skawińskiego ”
Słońce już gasło. Powoli zapadał zmierzch.
Stałem na dziobie statku „Freedom” o poddawałem się żywiołom, jakie zrodziła dla nas Ziemia. Lekki i ciepły wiatr owiewał moja zmęczoną twarz. Do piersi przyciskałem mój jedyny skarb – epopeję narodową pt.: „ Pan Tadeusz ”. I to było powodem wielkiego szczęścia, jakie mnie ogarnęło i jak powiedział kapitan statku, „ wyraźnie było widoczne w moich oczach ”.W mojej duszy kłębiły się przeróżne uczucia – niepokój, ciekawość, szczęście... Walczyłem ze strachem, który rozsadzał mnie od środka. Bałem się powtórnej tułaczki i byłem ciekaw, co dalej ze mną będzie.
Twórczość Mickiewicza ożywiła moje wspomnienia. Jego słowa rozpaliły we mnie niezmierną miłość, tęsknotę i żal za krajem. Przebudziłem się z dotychczasowego odrętwienia i apatii. Czułem w sercu wielki ból i wielką radość. Tłumiłem w sobie złość, jednocześnie chcąc skakać i śmiać się jak małe dziecko. Nie umiałem ogarnąć tego, co działo się w mojej duszy. Chciałem zacząć nowe życie, lecz zdałem sobie sprawę z tego, że jestem za stary. Dlatego też postanowiłem pogodzić się ze swoim losem i żyć w zgodzie ze wspomnieniami i cieszyć się resztą życia, jakie mi pozostało.