Muzyka średniowiecza - krótki opis

Muzyka średniowiecza, mimo że nie jest już tak popularna jak niegdyś nadal ma ogromny wpływ na współczesną kulturę. Ten rodzaj muzyki ma to do siebie, że wprowadza słuchaczy w specyficzny stan skupienia, który można porównać do stanu, który odczuwamy uczestnicząc we mszy św. Nic w tym dziwnego, ponieważ chorał gregoriański został wniesiony przez Kościół w celu wprowadzenia swoich wyznawców w szczególny stan uniesienia duchowego. Cechy chorału gregoriańskiego:

- chorał korzysta wyłącznie z tekstów w języku łacińskim
- śpiew w trakcie nabożeństw dozwolony jest tylko mężczyznom(dzisiaj śpiewać mogą wszyscy wierni)
- chorał nie posiada podziału taktowego, a rytmikę wyznacza tekst
- śpiewy chorałowe opierają się na tonacjach kościelnych (opartych na starogreckim systemie modalnym)
- melodie chorałowe zapisywane były na czterech liniach z możliwością użycia dwóch kluczy: „c” - na drugiej, trzeciej i czwartej linii oraz „f” - na trzeciej bądź czwartej linii
- neumy stosowane do zapisu chorału mogły występować jako oznaczenia pojedynczych dźwięków, bądź też jako grupy kilku (2-5) dźwięków
- dużą trudność sprawia oszacowanie czasu trwania poszczególnych dźwięków śpiewów chorałowych
- śpiewy chorałowe swój rodowód wywodzą z muzyki Bliskiego Wschodu, a nie z muzyki Starożytnego Rzymu, mimo że na tym terenie się rozwinęły.

Na początku XX wieku w muzyce chóralnej powstał tzw. Ruch Cecyliański. Kompozytorzy piszący według zasad tego ruchu tworzyli utwory utrzymane w stylu średniowiecznych i renesansowych dzieł chóralnych. W epoce średniowiecza ze śpiewów jednogłosowych zaczęła rozwijać się muzyka najpierw dwu- a potem trzy- i czterogłosowa. Muzyka średniowiecza jest podstawą pieśni wielogłosowych. Bowiem opierała się ona na pojedynczym głosie męskim. Począwszy od końca średniowiecza przez wszystkie epoki aż po dzień dzisiejszy wielogłosowość stała się podstawą wszelkich utworów muzycznych. Zarówno wokalnych jak i instrumentalnych. W średniowieczu około VII wieku wprowadzono do kościołów organy. Był to jedyny uznawany wówczas przez Kościół instrument. Do dziś organy zajmują pierwsze miejsce pośród instrumentów towarzyszących wiernym podczas nabożeństw. Mnichowi Guido z Arezzo zawdzięczamy podstawy współczesnej notacji muzycznej. Lekka muzyka świecka przekroczyła wówczas granice państw do czego przyczynili się wędrowni grajkowie. Twórczość ludową, mało skomplikowaną uprawiali wędrowni muzycy zwani wagantami. Natomiast bardziej skomplikowana zarówno pod względem poetyckim jak i muzycznym muzyka dworska rozpowszechniana była przez wędrujących trubadurów lub truwerów(Francja) oraz niemieckich minnesingerów. Owe wędrówki przyczyniły się do wzbogacenia kultury muzycznej danego kraju o utwory obcego nierzadko odległego pochodzenia. Po epoce średniowiecza pozostała nam pieśń pt. „Bogurodzica”, która uchodzi za pierwszy hymn polski.