Analiza porównawcza poetyckich manifestów pokoleniowych romantyków i pozytywistów

1. Wstęp

Autorem „Ody do młodości” jest młody 22 - letni poeta Adam Mickiewicz, który dopiero, co skończył studia. Mickiewicz należał do tajnego Towarzystwa Filomatów i Filaretów i właśnie dla nich napisał „Odę do młodości”, która stała się manifestem pokolenia romantyków. Adam Asnyk napisał „Do młodych”, gdyż mimo chęci poznania założeń pozytywizmu, nigdy do nich nie rozumiał, będąc zafascynowany romantyzmem.

2. Rozwinięcie

a) „Oda do młodości”

- Oda jako gatunek literacki była typowa dla oświecenia,
* utwór: wierszowany o charakterze uroczysto- patetycznym
* opierała się na wielkich ideach, znakomitych ludziach czy wydarzenia.
* język jest podniosły
* pojawiają się wpływy z mitologii.

- Korzenie tego utworu tkwią w kulturze oświecenia.
- Przejawia się wiara w postęp ludzkości, dążenie do powszedniego szczęścia i przekonanie, że nie należy się poddawać.
- „gwałt niech się gwałtem odciska”- jest to zachęta do walki o wolność.
- „Młodości! Takie nektary żywota” - młodość pozwala zachować nieśmiertelność i chroni przed przemijaniem.
- Wiersz wzywa do działania
- w wierszu panuje entuzjazm, bije w niej zapał młodości, wyzwala energię.
- poeta piętnuje egoizm kierujący światem.
- Świat starych jest: samolubny, bez serc, martwy, nieczuły, zacofany, przeciętny, nudny, zwyczajny, bierny, tępy i krótkowzroczny.
- Świat młody przepełniają marzenia, zapał, nadzieje, szczęście, kolor, nieprzeciętność, zainteresowania, czułość, cudowność.
- Młodzi zjednoczeni w swoim działaniu są w stanie wiele zdziałać, wyprowadzić zamęt.
- Romantyczne w „Odzie...” jest przekonanie, że są siły potężniejsze od rozumu tj. miłość, młodzieńczy zapał czy entuzjazm.
- Autor wierzy, że nowy świat będzie oparty na wolności, przyjaźni i miłości.
- „Oda....” jest idealnym odzwierciedleniem uczuć młodego człowieka.

b) „Do młodych” Asnyk

- Wiersz jest manifestem pokolenia pozytywistów, i z tego powodu porównywany do „Ody do młodości” Mickiewicza.
- Wiersz ma formę apelu („szukajcie”, „nie depczcie”).
- Adresowany jest do młodych pozytywistów, ale również całe społeczeństwo.
- utwór nawiązuje do filozofii Comte (należy wiedza i rozumem poszukiwać nowych dróg), ponieważ pozwalała mu rozwijać się i zarazem całe społeczeństwo (utylitaryzm - dążenie do uszczęśliwienia jednostki i społeczeństwa zarazem).
- pojawia się wiarę w postęp.
- autor namawia do poszerzania wiedzy.
- przestrzega jednak przed wierzeniami, mitami, zabobonami, które powinno się zostawić marzycielom.
- Mówi, że pokolenia przyszłe powinny pamiętać o osiągnięciach poprzedników.
- Namawia do zgody między zwaśnionymi pokoleniami, tj. starsi powinni pozwolić działać młodym, a młodsi powinni szanować starszych, ponieważ kiedyś oni również się zestarzeją.

3. Zakończenie

Autorzy manifestów wierzą, że zachęcając młodych do działania stwarzają warunki do dobrego dalszego rozwoju państwa. Oba dzieła kierowane są do pokoleń, które dopiero wchodzą w życie i zaczynają władać. Wraz z młodą chęciom zmian i wiarą w lepsze jutro, oraz zważając na błędy poprzedników, młodzi mogą wnieść wiele dobrego, pod warunkiem, że się nie poddadzą, dlatego manifesty były pisane przede wszystkim z nadzieją do pobudzenia do pozytywnego kroku w przód.