Czy Ramzes XIII był dobrym władcą?

Historia pełna jest władców. Zarówno tyranów, jak szczodrych i dobrych, lubianych bardziej i mniej. Niektórzy zapominali, dlaczego są na szczycie piramidy społecznej. Czy Faraon był dobrym władcą? W tej oto rozprawce postaram się udowodnić ze taki młody idealista nie był w stanie piastować najwyższego urzędu w państwie.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać ze program polityczny Faraona zdobędzie poparcie. Od początku swoich rządów pragnie przywrócić świetność państwu. Chce powiększyć armię, zapewnić społeczeństwu dobrobyt, ład w Egipcie, sprawiedliwe rządy. Dostrzega krzywdę chłopów i niewolników, więc ustala jeden dzień w tygodniu wolny od pracy. Pragnie również wojny z Asyrią, w której zdobędzie skarby i niewolników. Rozpoczyna walkę z kapłanami, ponieważ wie, że jeżeli nie pozbawi ich wpływów, jakie do tej pory wywierali na Faraonów, to sytuacja w państwie się nie zmieni. Ramzes XIII jest z natury osobą porywczą, bezmyślną. Nie docenia roli nauki. Wierzy tylko w siłę wojska. Owe cechy charakteru zgubiły go.

Niestały Ramzes zakochuje się podczas manewrów wojskowych w Sarze- żydówce. Otoczenie nie akceptuje kochanki władcy, ale jeszcze bardziej zachowania młodego Faraona. Jak pierwszy lepszy małolat na widok pięknej dziewczyny stracił głowę co rzecz jasna nie przystoi tak wysoko postawionej osobistości. Sara zachodzi w ciążę kapłani nakazują jej, aby dziecko zostało nazwane żydowskim imieniem co spowoduje całkowitą jego dyskwalifikacje „w biegu” po tron. Na wszelki wypadek kapłani nakazują w okrutny sposób zabić Izaaka. Faraon się bawi sama Sara już go niewiele obchodzi, bo znalazł sobie inną, podsunięta mu przez Fenicjan kochankę -,kapłankę Kamę. Na Tym przykładzie widać ze Ramzes nie skupiał się całkiem na sprawamch państwa, ale wolał naprzykład postać sobie pod balkonem Sary.
W perspektywie braku innej możliwości Faraon decyduje się na pobranie skarbów Labiryntu. Projekt ten upada, ponieważ delegaci na zgromadzeniu nie wyrazili jednomyślnej zgody. Ramzes zbiera wojska i nakazuje zdobycie siłą świątynie i Labirynt. W dniu ataku Hiram ma przedstawić dowody oskarżające Herhora i Mefresa o zdradę i aresztować ich. Arcykapłan jednak ubiega Faraona i prowokuje napad na świątynię o trzy dni wcześniej. Wie, ze w tym dniu nastąpi zaćmienie słońca. Prowokacja powiodła się. Tłumy napadły na świątynię boga Ptah. Nagle słońce zaczęło niknąc i zapadać się w ciemność. Tłum wpadł w przerażenie. Wtedy na mury wchodzi Herhor i modli się, Słychać głos boga, który przychyla się do prośby kapłana i po raz ostatni przebacza ludowi. Gdy Ramzes dowiaduje się o tym, wysyła Tutmozisa, aby ten aresztował Herhora i Mefresa. Daje mu kilku żołnierzy i wysyła do świątyni. U progu okazuje się, iż żołnierze ci byli od dawna zaprzedani kapłanom. Zabili Tutmozisa. Wściekły Ramzes, spacerując po ogrodzie królewskim, zostaje zabity przez Lykona. Herhor poślubiając matkę władcy, królowa Nikotris, zasiada na tronie Faraona. Widać po raz kolejny, że Gdyby Ramzes XIII bardziej interesował się astrologią, wiedziałby prawdopodobnie o zbliżającym zaćmieniu Słońca. Co więcej mógł to zjawisko wykorzystać z pożytkiem dla samego siebie.

W świetle przytoczonych argumentów widać, iż Ramzes skupiając się na określonych aspektach życia w państwie ograniczał sobie pole widzenia na inne nie mniej ważne. Taki idealista jak on nie miał szansy odniesienia sukcesu, gdyż moim zdaniem był zbyt mało elastyczny i nie mógł się zasymilować do zmieniających się i ciągle to nowych barier czy warunków stawianych mu przez życie.