Konrad polskim Prometeuszem.

Stworzył człowieka. Okazał bunt wobec bogów, aby dać człowiekowi ogień. Przeżywał za rodzaj ludzki nie wymowne męki. Uznany został za dobroczyńcę ludzkości. O kim tu mowa? O mitologicznym tytanie Prometeuszu. Wyidealizowana postać Prometeusza odegrała szczególną rolę w dziejach myśli i twórczości nowożytnej Europy. Nazwą pochodzącą od jego imienia określa się postawę wyrażająca bunt przeciw potęgom wyższym i przeciw normom krępującym wolność ducha człowieka.

W polskiej literaturze wyrazem buntu przeciw Bogu wzniesionego w imię ludzkości jest „Wielka Improwizacja”. Wygłasza ją Konrad – główny bohater utworu. Mimo że nie jest do końca świadomy znaczenia wypowiadanych przez siebie słów, zna swoją wartość i niezwykłość; jest bowiem poetą, wybitną jednostką: „Sam śpiewam, (...), pieśń to wielka, pieśń-tworzenie, (...) nieśmiertelność tworzę! Cóż ty większego mogłeś zrobić – Boże?”

Bohater poczuwając się do obowiązku troszczenia się o ludzi „skazitelnych, marnych, ale nieśmiertelnych” toczy walkę na wielu płaszczyznach; z jednej strony walczy z Bogiem, z drugiej zaś z siłami nieczystym. Z Bogiem walczy o prymat, rządzenie światem i ludźmi: „Daj mi rząd dusz! (...), chcę mieć władzę, jaką Ty posiadasz”.
Z siłami ciemności walczy o swoją duszę. Demony zła chcą wykorzystać jego słabości poprzez doprowadzenie go do bluźnierstwa przeciw Bogu: „Nie pomogłeś mu słowo ostatnie wyrzygnąć, jeszcze o jeden stopień w dumę go podźwignąć! Chwila dumy – ta czaszka byłaby trupia.”
Konrad rozgrywa jeszcze jedną walkę – z samym sobą. Wobec wielkiej bezradności walczy o zachowanie zdrowego rozsądku, godności i poczucia własnej wartości: „Nazywam się Milijon - bo za milijony kocham i cierpię katusze. Patrzę na ojczyznę biedną (...), czuję całego cierpienia narodu”.

Bunt Konrada jest zatem wyrazem miłości do ludzi i gotowości poświęcenia się dla nich. Dlatego jego postawę można nazwać prometejską, a samego Konrada: polskim Prometeuszem.