Rozmowy człowieka z Bogiem w literackim przekazie twórców różnych epok

Wstęp: Biblia – przedstawienie dziejów dialogu między człowiekiem a Bogiem
- Eden, Noe – ostrzeżenie przed potopem, Mojżesz – kierowanie jego czynami
- Prorocy – przekazywanie prawd objawionych
- Obecność Jezusa – Boga człowieka na ziemi
Rozwinięcie: Relacje między sacrum a profanum to ważny temat występujący w tekstach różnych epok
- pochwała Boga – Stwórcy świata
- św. Franciszek „Pieśń słoneczna” – wykładnia filozofii franciszkańskiej – należy cieszyć się życiem i chwalić Boga za piękno świata
- J. Kochanowski „Pieśń XXV” – renesansowy optymizm, Bóg – Deus artifex – hojnie obdarza swoimi dobrodziejstwami
- zwątpienie w Boga – J. Kochanowski „Treny” – w obliczu śmierci ukochanej córjki załamaniu ulega stoicka filozofia poety, który swój żal wyładowuje na Bogu, wątpi w jego istnienie „Gdziekolwiek jest, jeśliś jest!...”; by w Trenie XIX powrócić do Boga
- bunt przeciw Bogu
- Adam Mickiewicz „Dziady ” cz. III – Wielka Improwizacja – bunt poety, który oskarża Boga o to, że źle urządził świta, żąda od niego władzy, „rządu dusz”, aby mógł wyzwolić swój Naród, z którym się utożsamia, z niewoli; Bóg nie odpowiada dumnemu poecie, daje natomiast odpowiedź ks. Piotrowi

- monolog człowieka skierowany do Boga
o J. Słowacki „Smutno mi, Boże” – podmiot liryczny wyjawia Bogu swoją gorycz, żal i smutek; podziwia piękny zachód Słońca, który jest dziełem Boga, snuje refleksje o kruchości życia
- zakład człowieka z Bogiem
o B. Pascal „Myśli ” – dowiedzenie, że warto jest wierzyć w Boga; szukanie w Nim oparcia i trwałości

Zakończenie: Różnorodność postaw wobec Boga dowodem tego, że Jego tajemnica jest niezgłębiona. Ludzie, dostrzegając swoją niedoskonałość, zawsze będą szukali oparcia w Bogu