Bogurodzica- charakterystyka dzieła.

Bogurodzica- najstarsza polska pieśń religijna, pochodzi prawdopodobnie z XIII w, a autorem prawdopodobnie jest św. Wojciech. Najstarszy polski tekst poetycki drukowany w 1506 r. Uważana była za hymn państwowy. Treść Bogurodzicy jest zgodna ze średniowieczną ideą teocentryzmu. Jest to prśba do syna Bożego skierowana za pośrednictwem Matki Boskiej i Jana Chrzciciela o szczęście i pobożne życie na Ziemi i szczęśliwe w niebie.
Wartości literackie:
- paralelizm treściowy
 dwie zwrotki to proÅ›by
 refren to bÅ‚aganie
- paralelizm składni
 zyszczy nam, spuÅ›ci nam
 Bogiem sÅ‚awienna Maryja
 UsÅ‚ysz gÅ‚osy napeÅ‚Å„ myÅ›li
- wersyfikacja
Wiersz zdaniowo rymowy- jednostką rytmiczną jest zdanie lub jego część.
Wiersz asylabiczny- nie występuje regularna ilość sylab w wersie.
Bogurodzica to pieśń ponieważ:
- występuje refren
 refren bÅ‚agalny
 zwrotka- proÅ›ba
- występuje paralelizm
 refren a zwrotka
 w skÅ‚adni ma na celu podkreÅ›lić rytmiczność oraz melodyjność tekstu
- wersyfikacja- Bogurodzica to wiersz zdaniowo rymowy oraz asylabiczny.