Pisemna analiza wiersza „W Weronie”

W wierszu Cypriana Kamila Norwida pt: ”W Weronie” uderza prostota budowy co wcale nie sugeruje łatwości odczytywania. Cecha wiersza jest jego narracyjność. Podmiot liryczny ujawnia się przez sam fakt mówienia. Narrator zarysowuje obraz świata, który ma zatrzymać uwagę czytelnika. Tytuł wskazuje na miejsce zdarzenia. Nazwiska wymienione w pierwszej strofie, odwołują się do fikcji literackiej, stworzonej w innym dziele sztuki ( Szekspira-„ Romeo i Julia”). Utwór Norwida ,stanowi jakby przedłużenie dramatu Szekspira, jest spojrzeniem na wypadki z perspektywy upływającego czasu. Dzieje Romea i Julii należą do przeszłości. Ich domy zamieniły się w gruzy, uczucia młodych ludzi zostały zrujnowane przez zwaśnionych dorosłych.

Na mury domów Romea i Julii patrzy „oko błękitów”. To spojrzenie jest pełne współczucia, i refleksji, której towarzyszy gest „i gwiazdę zrzuca ze szczytu”.

Przywołany przez narratora obraz spadającej gwiazdy, staje się przedmiotem interpretacyjnego sporu.
Cyprysy prezentują postawę uczuciową, dla nich „gwiazda” staje się łzą, ofiarowaną młodym. Ludzie natomiast opowiadają się za racjonalizmem, dla nich „gwiazda” to zwyczajny kamień. Czytelnik może sam wybrać swoją interpretację.