Opowiadanie

Wiktoria jak zawsze wczesnym rankiem szła do szkoły. Było jeszcze ciemno, ponieważ ciągle trwała zima. Płatki śniegu zawsze fascynowały Wiktorię, była bardzo ciekawa świata, choć miała już 17 lat. Uwielbiała rankiem chodzić do szkoły. Po takim porannym spacerze czuła się świetnie, ale nie dziś, miała zły humor – czekała ją znienawidzona lekcja z nauczycielką, która wyraźnie robiła z niej kozła ofiarnego.
- Cześć Wiki! – dobiegło ją skądś donośne wołanie, zaczęła rozglądać się na wszystkie strony i zobaczyła biegnącą za nią Nancy – koleżankę z ławki.
- Cześć Nancy – smętnym głosem powitała koleżankę.
- Chyba coś z tobą nie w porządku, Wiki, jest twoja ulubiona pogoda, a ty idziesz z głową zwieszoną jak samobójca...
- Wiesz, wcale nie mam ochoty widzieć się z panią Broomsby, a jeszcze bardziej nie mam ochoty odpowiadać z poprzedniej lekcji....
- Przestań zwracać na nią uwagę! Niemiecki to i tak przedmiot nieobowiązkowy, nie zaniży ci średniej ocen! A poza tym słyszałam, że dzisiaj ma dołączyć do naszej klasy nowy chłopak! Może tym razem to ktoś dla ciebie!
- Musisz zawsze się ze mnie nabijać? Dobrze wiesz, że nie interesują mnie jacyś puści podrywacze! Chłopak którego pragnę po prostu nie istnieje! Lepiej chodź szybciej bo się spóźnimy.
Ruszyły szybkim krokiem w stronę szkoły. Nancy zawsze zazdrościła Wiktorii wszystkiego, figury, pieniędzy, umysłu i nie rozumiała dlaczego ona tego nie docenia.
Uczyła się świetnie, nie miała problemów rodzinnych, ale nigdy nie poznała chłopaka, z którym mogłaby być. Była przekonana, że taki nie istnieje.
Oddały swoje kurtki do szatni, a gdy Wiktoria dostała numer 1313, pomyślała, że tego dnia czeka ją kompletna zagłada. Na lekcji wychowawczej, do klasy wszedł nowy uczeń.
- Witam wszystkich, nazywam się Harry Manstock i będę z wami chodził do klasy, a dokładnie z 3 grupą. – spokojny, usiadł w pierwszej ławce, tuż przed Wiktorią.
Patrzyła na niego z olśnieniem – według niej był całkiem przystojny, myślała
z wyglądu idealny – kruczoczarne włosy, opadające gęsto na twarz, zielone oczy, wysoki, z pięknym uśmiechem. Ale co z tego, na pewno jest typem macho i myśli tylko o meczach footballowych i siłowni... Harry miał chodzić na zajęcia z grupą Wiktorii, mieli razem chodzić na niemiecki, chemię i fizykę. Te przedmioty należały do dodatkowych. Ale jeśli raz je się wybrało nie można było z nich zrezygnować – ten przepis bardzo uprzykrzył Wiktorii życie, gdyby nie on już dawno przestałaby męczyć się z panią Broomsby. Na długiej przerwie do wszystkich doszła radosna wiadomość – nauczycielka od j.niemieckiego musiała pojechać na ważne spotkanie, grupa 3 mogła iść do domu. Radość Wiktorii sięgała zenitu, wracała do domu z podskokami, podśpiewując. Miała jeszcze trzy wolne godziny do kółka aktorskiego. Dzisiaj miały być przydzielane nowe role do najsławniejszej sztuki na świecie: „Romeo i Julia”. Wiktoria chciała dostać rolę Julii, lecz wiedziała, że niezbyt się na nią nadaje, zresztą nie miała tak dobrej dykcji, by dostać główną role w tak ważnej dla szkoły sztuce. Mieli ją wystawiać na konkursie imienia Williama Szekspira. To najważniejszy konkurs w całej Anglii, w zeszłym roku zajęli w nim piąte miejsce, teraz liczyli, że szkoła Roodenstock z Londynu zajmie miejsce w pierwszej trójce.
Po powrocie do domu Wiktoria wzięła się za odrabianie lekcji, z czym uporała się w niespełna godzinę. Włączyła komputer, w poszukiwaniu tegorocznej listy uczestników konkursu aktorskiego- Jak zwykle – pomyślała, Scarebone – najlepsza prywatna szkoła w Anglii. Znajdowała się kilka przecznic od domu Wiktorii, chodzi tam najbogatsza młodzież z Londynu, całej Szkocji, Walii, a nawet z Irlandii. Jest tam bardzo wysoki poziom, jeśli chodzi o aktorstwo. Ta szkoła wygrywała zawsze, gdy tylko pojawiała się na konkursie. W tym roku wystawiali „Hamleta”.
Wiktoria szła na kółko z o wiele gorszym humorem, wiedziała, że z pierwszego miejsca nic nie wyjdzie.