Państwo

Funkcja państwa – całokształt jego działalności w określonej sferze życia społeczeństwa.
Funkcja wewnętrzna państwa – zapewnienie porządku i bezpieczeństwa w kraju.
Funkcja zewnętrzna państwa – całokształt działalności prowadzonej w zakresie stosunków z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi, zmierzającej do ochrony interesów, których rzecznikiem jest dane państwo.
Grupy interesu – organizacje, które: reprezentują interesy określonych grup społecznych wobec innych grup; przekazują postulaty swoich członków ośrodkom decyzyjnym; oddziałują na rząd, parlament, partie polityczne, opinię publiczną i tym samym wpływają na polityczne rozstrzygnięcia.
Koalicja – porozumienie partii zawarte w celu utworzenia rządu i jego wspierania w parlamencie.
Koncepcja trójpodziału władzy – wyodrębnienie trzech funkcji państwa: ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej; realizowanie każdej z tych funkcji przez inny organ państwowy; wzajemne ograniczanie się władz.
Konstytucja (1) – ustawa zasadnicza, która różni się od innych ustaw szczególną mocą prawną, szczególną treścią oraz specjalnym trybem jej uchwalania i zmiany.
Konstytucja (2) – całe prawo konstytucyjne obejmujące zarówno normy pisane, pomieszczone w różnych aktach prawnych i nie mające szczególnej mocy prawnej, jak i normy niepisane, występujące w postaci zwyczajów, konwenansów i precedensów sądowych.
Kultura polityczna – zbiór postaw, wartości i wzorów zachowań uczestników życia politycznego.
Legitymizacja ustroju przez wybory – uznanie, że społeczeństwo jest podmiotem decyzji politycznych. Wyborcy decydują bowiem, jacy przywódcy będą dominowali po wyborach i jakie programy polityczne będą preferowane.
Opozycja – siły polityczne nie uczestniczące w rządzie.
Państwo – polityczna organizacja społeczeństwa, wyposażona w suwerenną władzę, organizacja terytorialna i przymusowa.
Państwo prawa – państwo konstytucyjne, tzn. praworządne, w którym stosunki między organami państwowymi a obywatelami i ich organizacjami są określane przez stabilne normy prawne.
Państwo prerogatywne – władza nie dopuszcza do stosowania wobec siebie ograniczających ją reguł prawnych – niedemokratyczne.
Partia polityczna – dobrowolna organizacja, skupiająca ludzi o podobnych celach politycznych i dążąca do zdobycia lub utrzymania władzy w państwie (aby te cele zrealizować).
Podmiotowość polityczna – zdolność jednostek, grup społecznych i organizacji do tworzenia polityki.
Podmioty bezpośrednie polityki – organizacje i instytucje polityczne organizujące i prowadzące działalność polityczną oraz uczestniczące w sprawowaniu władzy i rządzeniu.
Podmioty ostateczne polityki – wielkie grupy zespolone wspólnotą interesów i dążeń, tworzące zorganizowane wspólnoty.
Samorządność – bezpośrednie decydowanie grup społecznych o istotnych dla nich sprawach.
Suwerenność narodu – jego władza jest nieograniczona, przejawia się w decydowaniu oraz ostatecznym rozstrzyganiu.
System dwupartyjny – system partyjny, w którym może działać wiele partii, ale tylko dwie spośród nich mają realne szanse zdobycia władzy.
System jednopartyjny – opiera się na zakazie działania innych partii, oprócz rządzącej. Jednopartyjność zaznaczyła się w państwach faszystowskich, w państwach realnego socjalizmu oraz w krajach pokolonialnych.
System partyjny – partie polityczne, zachodzące między nimi relacje, zasady i normy regulujące stosunki międzypartyjne, a także między partiami a aparatem państwowym.
System polityczny – organy państwowe, partie polityczne, organizacje i grupy społeczne (formalne i nieformalne, uczestniczące w działaniach politycznych państwa), wzajemne relacje między nimi, podstawowe zasady i normy regulujące działania podmiotów polityki, uznawane wartości oraz przyjmowane cele polityczne.
System wielopartyjny – system, w którym trzy lubi więcej partii ma szanse na zdobycie władzy (Belgia, Holandia, Włochy, Polska).
Terytorium państwa – obszar lądowy, wody przybrzeżne, strefa powietrzna nad obszarem państwa, statki wodne i powietrzne należące do tego państwa, a także jego placówki dyplomatyczne.
Władza – możność podejmowania i realizowania decyzji, niezależnie od woli ludzi, których ona dotyczy.
Zasada mandatu wolnego – deputowany do parlamentu jest reprezentantem całego narodu, a nie swoich wyborców z okręgu. Nie jest on związany wolą swoich wyborców, nie ma prawnego obowiązku zdawania sprawozdań z działalności w charakterze przedstawiciela, nie może być też przez nich odwołany w okresie kadencji, na jaką został wybrany.