Barok w Polsce.

Barok w Polsce kwitł od początku XVII w. aż po połowę XVIII w. Wiek ten jest określany jako „srebrny”. W Polsce te epokę nazywamy barokiem sarmackim.

Przedstawicielami była szlachta, która uznawała się za potomków dawnych Sarmatów. Prościej mówiąc Sarmata był polskim szlachcicem. Sarmatyzm był połączeniem dwóch elementów a mianowicie Wschodu (kultury orientalnej) i ideologii politycznej szlachty opartej na idei „złotej wolności”. Historycy przypisywali Sarmatom takie przymioty jak waleczność, męstwo, wierność. Szlachcic ten uważał swe szlachectwo za godniejsze i zaszczytniejsze od innych. Przejawiał słabość do tego co wywodziło się ze Wschodu – stroju a także uzbrojenia (zbroje, szable). Sarmaci byli tradycjonalistami, chwalili swojszczyznę, żywili niechęć do wszystkiego co cudzoziemskie. Wzór szlachcica-Sarmaty odznaczał się staniem na straży tradycji, rodzimej kultury, znajomość praw szlacheckich, umiejętność przemawiania, rycerstwo, męstwo i odwaga.
Sarmaci nie doceniali nauki, wystarczała im wiedza podstawowa, wyniesiona z kollegium oraz znajomość łaciny. Wielu Sarmatów było „chorych na rękę” czyli nie umiejących pisać. Niektórzy spośród nich nie potrafili także czytać. A ci co potrafili nie czytali żadnych dzieł, lecz pisali wiersze oraz pamiętniki.

Pisanie wierszy było niemal elementem wychowania. Pisali z dużą wyobraźnią, lecz zazwyczaj prostym, potocznym językiem. Tematyką było życie codzienne. Nazwano to literaturą szlachecką. W ich pamiętnikach utrwalone były wydarzenia oraz wspomnienia z ich życia. Pisali dla siebie, na pamiątkę. Spośród wielu odnalezionych rękopisów najciekawsze okazały się „Pamiętniki Jana Chryzostoma Paska”.
Sarmaci byli zabobonni, uznawali różne przesądy jak na przykład „czarny kot przebiegający drogę”. Uznawali powiedzenie: „jakoś to będzie”.
Ze Wschodu zapożyczone zostały ozdabiane stroje, zbroje, szable a także motywy przyozdabiania sal, bogactwo ozdób i złoceń. Znakomite było barokowe malarstwo. Najpopularniejszymi malarzami byli Rubens i Rembrandt. Wnętrza pałaców i dworków ozdabiano portretami przodków dla uświetnienia historii rodu. Również rozwinął się typ sarmackiego portretu trumiennego – w pełni naturalnego bez żadnych retuszów malarskich. W Baroku tworzyli m.in. tacy znakomici pisarze jak Jan Chryzostom Pasek, Wacław Potocki, Jan Andrzej Morsztyn.
Z biegiem czasu Sarmatyzm stał się synonimem zacofania, konserwatyzmu, oraz ciemnoty.