Dlaczego według Małego Księcia dorośli są dziwni ?

Antoine de Saint- Exupery jest autorem baśniowej powieści pt. „Mały Książe” – opowiadającej o losach wrażliwego chłopca, który w poszukiwaniu przyjaciół wyrusza samotnie zwiedzać planety znajdujące się w kosmosie. Podczas swych podróży poznaje on najważniejsze życiowe prawdy o spotkanych przez siebie osobach. Dowiaduje się prawd o dorosłych, których świat jest zupełnie inny od tego, który zna on sam. Mały Książe stwierdza , że (...) „dorośli są bardzo dziwni” , (...) „są naprawdę bardzo, bardzo śmieszni” , oraz (...) „Dorośli są jednak nadzwyczajni” .
Czasami zgadzam się z opinią Małego Księcia. Dorośli bywają dziwni i trudni, ale czym byłby świat bez nich? Po pierwsze musimy pamiętać, że oni poświęcają się dla NAS. To dla NAS pracują, dla nas się męczą, żebyśmy mogli mieć nowe spodnie czy pojechać na wycieczkę , o której marzyliśmy od dawna. Po drugie, to MY jesteśmy głównym źródłem ich wydatków, bo „ Hanki rodzice kupili jej oryginalne spodnie, a Maryśka ma znowu nową komórkę !”. I ja też to MUSZĘ mieć. Czy nasi rodzice, Ci dziwni dorośli, nie słyszą tego prawie codziennie? Później biorą nadgodziny, dodatkowe zlecenia w pracy, która często nie jest tą wymarzoną , żebyśmy mogli pochwalić się czymś nowym, jakimś drogim „bajerem”. Owszem, ja też często nie rozumiem dorosłych. Ale cieszę się, że oni są. Uważam , że nikt nie pomoże tak , jak zrobi to osoba starsza od nas. Gdy ktoś wpakuje się „na dno”, dzięki tak zwanym pokusom dorastania, to do kogo zwróci się o pomoc? Do dorosłych oczywiście, bo to oni umieją doradzić czy wytłumaczyć wszystko jak należy. Często buntujemy się, gdy mama czy tata, nie pozwolą nam pójść na dyskotekę , albo z najlepszej imprezy karzą wracać o 22. Ale po dłuższym zastanowieniu, to ma swoje dobre strony, bo kiedyś, gdy skończy się ten okres buntu i chęci poznawania całego świata , podziękujemy im za to. Ale tak naprawdę, to jestem zdania, że to od dorosłych będzie zależeć całe nasze późniejsze życie. Te wartości, które wyniesiemy ze swojego domu, pozostaną w nas , i to dzięki nim będziemy wiedzieć, czym mamy się kierować. Kiedy będzie nam źle, to myślami zawsze wrócimy do rodzinnego domu, w którym czuliśmy się tak bezpiecznie. I to wspomnienie kojącego głosu mamy czy jej ciepłego i dumnego spojrzenia , będzie dla nas bodźcem, że można być szczęśliwym.
Po przeczytaniu „Małego Księcia”, pozytywną rzeczą , o której się dowiedziałam jest fakt , iż mimo swoich piętnastu lat , poznałam już złe postawy dorosłych i gdy kiedyś zauważę je u siebie , postaram się je za wszelką cenę „wykorzenić”. Dorośli, często zatapiają swoje smutki w alkoholu . Nie jest to rozwiązanie dobre dla nich czy dla ich rodzin. Niektórzy jednak, nie potrafią poradzić sobie ze swoimi problemami zawodowymi i osobistymi. Alkohol wydaje im się jedynym pocieszeniem. A wtedy , my dzieci, nie umiemy im pomóc. Wydaje mi się , że najbardziej przeżywają to takie około dziesięcioletnie istotki , które są przekonane, że mama czy tata , piją właśnie przez nie. Nie dorosły jeszcze do tego, że problem nie leży w nich , a w rodzicach ...
W świecie dorosłych nie rozumiem jednak głownie jednego. I z całą stanowczością zgadzam się z Małym Księciem, który powiedział , że : (...) „Ludzie mają zbyt mało czasu , aby cokolwiek poznać. Kupują w sklepach rzeczy gotowe. A ponieważ nie ma magazynów z przyjaciółmi, więc ludzie nie mają przyjaciół”. Właśnie w pogoni za pieniędzmi, dorośli zapominają o przyjaciołach. A tych, którzy naprawdę są im oddani, poznają w przysłowiowej biedzie.
Chcąc podsumować to wszystko musimy zastanowić się nad jednym – czy dorośli nam w czymś przeszkadzają? Przecież my mamy swój świat, bez trosk i zmartwień, którym na razie możemy się cieszyć. A musimy również pamiętać, że za kilkanaście lat , staniemy się tymi „dziwnymi dorosłymi”, których ktoś nie będzie rozumiał. I uważam, że wszyscy powinniśmy kierować się w myśl zasady : „ Oczy są ślepe, a szukać należy tylko sercem ...” .