Ignacy Krasicki.

Ignacy Krasicki – książę, biskup warmiński – jest niewątpliwie polskim przykładem umysłu oświeconego, twórcy utalentowanego i wykształconego, obdarzonego wyrafinowanym smakiem i intelektem. Zwano go też „księciem poetów”, był faworytem króla. Urodził się w Dubiecku 3.02.1735 nad Sanem, miał czterech braci (wszyscy prócz jednego wybrali stan duchowny). Ignacy w trzydziestym szóstym roku życia został biskupem warmińskim, bywalcem dworu i ważną postacią w Rzeczypospolitej. Był autorytetem, ale nigdy nie dorobił się fortuny, przeciwnie – tkwił w długach, prawdopodobnie dlatego iż cenił uciechy życia, mimo szaty duchownej. Uwielbiał cenne księgi i wykwintne trunki, dbał o zaopatrzenie swoich piwnic. Na stoły sprowadzał egzotyczne delikatesy, wykwintne słodycze i owoce. Wśród licznych rozrywek pasjonowało go też ogrodnictwo, łożył zatem artysta – biskup na swoją pasję. Jak widać nie jest posągową, nudną postacią z podręcznikowego portretu, być może dlatego, że cenił śmiech, obdarzony był poczuciem humoru, umiał dowcipem szermować. Odwoływał się do wielkich filozofów: do Horacego, Erazma z Rotterdamu, Woltera, uznawał za autorytet Jana Kochanowskiego. Nie był politykiem, nie był wojującym patriotom, nie bardzo też wierzył w skuteczność reform Sejmu Wielkiego. To, co powiedział o kraju, o królu, o wadach szlachty – było głosem obserwatora, nie czynnego uczestnika, słowem, mędrca patrzącego z boku. Kiedy przyszły rozbiory, uznał się za poddanego króla Prus i wygodnie żył w Heiselbergu. Zmarł w Berlinie w roku 1801.