Przez ciernie do gwiazd - biografia Jana Keplera

Urodzony 21 grudnia 1571 roku w zubożałej rodzinie szlacheckiej Jan był 7 miesięcznym dzieckiem. Jak na te czasy cudem było iż w ogóle przeżył. Schorowany i słaby zaciekle walczył z przeciwnościami losu.
Matka jego, Katarzyna, pochodziła z dość bogatej protestanckiej rodziny. Ojciec, Henryk, był biednym handlarzem. Trafnym stwierdzeniem jest, że małżeństwo to nie był zawarte z miłości, lecz zwabiony posagiem Henryk postanowił zaślubić Katarzynę.
Po krótkim czasie rodzinną sielankę przerwało bankructwo. Przyczynia się to do wyjazdu ojca do wojska. Kilka lat później powrócił i postanowił wraz z żoną i dziećmi osiedlić się w Leonbergu. Niestety życie rodzinne mu nie służy i znów postanaiwa powędrować do obcych krajów.
Cały ciężar wychowanie aż siedmiorga dzieci spadał na matkę. Troje dzieci umiera we wczesnym dzieciństwie. Z czwórki rodzeństwa Jan był najbardziej schorowany i najsłabszy. Katarzyna postanowiła, ze jego zdrowie nie zezwala mu na pracę fizyczną, więc zostanie księdzem.
Do 1588 roku uczęszczał do szkół przygotowywujących na wydziale sztuk wyzwolonych w tybingańskiej akademii protestanckiej. Po ich ukończeniu zamierzał poświecić się studiom teologicznym, by potem osiąść jako pastor. Lecz w tym czasie w Tybindze wykładał Michał Mastlin, który był gorącym zwolennikiem teorii heliocentrycznej. Choć nie mógł jej głosić i w szkole wykładał teorię goecentryczną Ptolemeusza studentom, do których miał szczególne zaufanie, poza murami szkoły wyjaśnił podstawy heliocentryzmu. To właśnie wywarło tak wielki wpływ na dalszy los Keplera.
Po ukończeniu tybigańskiej akademi Jan zaczyna studia na wydziale teplogicznym, których jednak nie kończy. Bowiem w 1594 roku dostał on stanowisko nauczyciela matematyki w Grazu. W 1596 wydaje pierwsze dzieło „ Tajemnice kosmosu”.
W kwietniu następnego roku poślubia mieszkankę Grazu – Barbarę. Szczęście, choć na krótko uśmiecha się do niego. Sprawy finansowe układały się nie najgorzej, miła ładną żonę i niewielki domek w Grazu.
Ze względu na przekonania religijne po 3 latach musiał opuścić Graz. W październiku 1600 roku wraz z rodziną osiadł w Pradze, gdzie po śmierci Tychona Brachego cesarz Rudolf II mianował go nadwornym matematykiem i zlecił kontynuację prac Brahego.
Nie wszystko szło po myśli Keplera, żona nie wykazywała najmniejszych zainteresowań jego pracą , a cesarz Rudolf II nie wywiązał się z zobowiązań finansowych. Po jego abdykacji sytuacja niemieckiego uczonego jeszcze bardziej się pogorszyła. W 1612 objął stanowisko matematyka okręgowego w Linzu, lecz przybył tam sam, ponieważ żona jego zmarła w 1611 na tyfus, a osierocone dzieci chwilowo umieścił u krewnych na Morawach.
Doskwierająca samotność sprowokowała go do ponownego małżeństwa. 30 października 1613 poślubił o 18 lat młodszą od siebie Zuzannę Peuttinger. Kepler miła znów dom, więc mógł oddać się życiowej pasji – nauce. Spokój nie potrwał długo, już w 1615 roku siostra powiadomiła go, że matka jego została oskarżona o czary. Był to wielki cios dla uczonego, gdyż zdawał sobie sprawę , że kobiety oskarżone o magię ginęły na stosach. Dzięki swoim znajomością, po 6 – letnim procesie, Jan oczyścił swoją matkę z wszelkich zarzutów. W jednym z niezwykle ciężkich lat swego życia, 1619 Kepler opublikował „Harmonię świata i pięciu księgach”. Wraz z zakończeniem procesu zakończył tablice planetarne, uważał j za najważniejsze dzieło swego życia i chciał je jak najszybciej wydać. Był to jednak trudniejsze, niż by się mogło wydawać. Do tablic pretensje rościli spadkobiercy Tychona Brahego, tak więć Kepler wbrew własnym poglądom – zamieścił na tablicach planetarnych ruch Słońca i obiegających go planet dookoła Ziemi.
Po wybuchu wojny trzydziestoletniej uczony musiał opuścić Linz z powodu pzresladowań religijnych. 9 listopada 1626 przybył do protestanckiego Ulm. Opracawał tam” kocioł Keplera”, który w oryginalny sposób określa miary długości, objętości, masy. W grudniu 627 przybył do Pragi, tam pozwolono mu zamieszkać , lecz jedynie pod warunkiem przejścia na katolicyzm. Na zmianę wyznanie Kepler nie chciał się zgodzić. Z pomocą przyszedł mu A;brecht Wallenstein, zaprosił uczonego wraz z rodziną do siedlenia się w księstwie żagańskim. 25 lipca 1628 przybyli do Żagania. Tu Jan Kepler wydał „ Sen, czyli astronomia księżycowa”.
Długo w Żaganiu nie zabawił ponieważ tu też nie było zupełnej swobody religijnej i zbyt daleko były ośrodki naukowe. Po dymisji Wallensteina zmuszony był w 1630 udać się do Regensburga. Droga do Bawarii była długa, a pora niekorzystna do podróży. Kiedy dotarł na miejsce był już śmiertelnie chory. Zmarł 15 listopada 1630 roku. Nawet po śmierci los go nie oszczędzał, ponieważ wiadomo tylko, że został pochowany w Regensbergu na miejscowym cmentarzu komunalnym, lecz gdzie dokładnie złożono jego ciało tego nikt nie wie.
Dopiero teraz ponad 400 lat po jego śmierci w pełni potrafimy dostrzec jakim był genialnym człowiekiem i ile cierpień w życiu zaznał.