Interpretacja wiersza "Przemarsz Aniołów" - K.I. Gałczyńskiego

Podmiotem lirycznym w wierszu "Przemarsz Aniołów" - K.I. Gałczyńskiego są aniołowie. Wynika to z I formy czasowników "Kołyszemy, pochylamy...". Tematem wiersza są zadania, czynności, uczucia i zachowania aniołów wśród ludzi. Przemarsz aniołów, jako tytuł wiersza, nawiązuje do tego, iż w grupie zawsze jest łatwiej wykonywać określone czynności, (np. otwierać trudne bramy) aniżeli w pojedynkę. Grupa jest też bardziej widoczna, niż jednostka.
Jest to wiersz regularny, mający budowę stroficzną. Występują tu parzyste rymy żeńskie oraz paralelizm składniowy. W wierszu tym pierwsza i trzecia zwrotka mają podobną budowę. Występują tam po dwa czasowniki w wersie 1 i 2 oraz jeden w wersie 3.

W wierszu zastosowane są następujące środki poetyckie:
-epitety, np. trudne bramy, szafir niemy
-epifora – aniołowie
-rymy, np. pochylamy – oddalamy, istniejemy – miłujemy
-personifikacje, np. szafir niemy
-metafory, np. kwiaty w lustrach, trudne bramy

Pierwszą zwrotkę możemy odnieść do początku życia ludzkiego. „Kołyszemy, pochylamy, całujemy...” są to czynności, jakie możemy wykonywać przy małym dziecku. Myślę, że autor chciał tu przedstawić aniołów, jako matki opiekujące się swymi dziećmi. Słowo „oddalamy” mogło być użyte jako moment, w którym aniołowie przygotowują swych podopiecznych do wejścia w dorosłe życie.
Zwrotka druga nawiązuje do problemów, z jakimi boryka się każdy człowiek. Autor próbuje ukazać nam, że aniołowie pomagają nam z tymi trudnościami – „nastrajają”, podnosząc nas na duchu, byśmy mieli większą siłę na borykanie się z problemami, „poprawiają”, gdy popełniamy błędy, „otwierają trudne bramy”, gdy nie jesteśmy w stanie tego zrobić sami.
Kolejna zwrotka przypomina czynności, jakie aniołowie mogą wykonywać przy końcu ludzkiego życia. „Przebaczają” nasze przewinienia, „istnieją”, choć może niektórzy w to istnienie nie wierzą, „usypiają”, byśmy mogli pogrążyć się we wiecznym śnie, „miłują” swych podopiecznych, którymi się opiekowali.
Ostatni zwrotka opowiada zaś o samych aniołach. „Piją deszcz, nic nie jedzą”, bo może nawet nie mają czasu podczas swego przemarszu i opieki nad ludźmi.
Cały wiersz bardzo ściśle nawiązuje do ludzkiego życia. Autor ukazuje nam, że aniołowie pomagają nam i troszczą się o nas, wyrzekając się czasem własnych przyjemności.