Skawiński - charakterystyka (Latarnik)

Wielka tułaczka spragnionego życia latarnika
Głównym bohaterem książki Henryka Sienkiewicza pt. „Latarnik” był Polak – Skawiński. Został on długoletnim żołnierzem – tułaczem, brał udział w wielu powstaniach i wojnach, próbował różnych zawodów, ale w żadnym nie zaznał upragnionego spokoju. Kiedy zaproponowano mu pracę latarnika, zgodził się bez wahania. Lubił spoglądać na pobliskie wybrzeże i obserwować zwierzęta, karmić mewy, zbierać ślimaki, czytać gazety, chodzić na spacery po plaży.
Pewnego dnia wraz z gazetą zobaczył dodatkową paczkę, zdumiał się bardzo. Nie mógł uwierzyć w to, że leży koło niego coś z niewiadomą zawartością. Otworzył ją czym prędzej i ujrzał książkę. Ręce drżały mu, przysłonił z niedowierzaniem oczy. Trzymał w rękach słynną epopeję Adama Mickiewicza, myślał, że to sen, że za chwilę obudzi się i zobaczy szarą, prawdziwą rzeczywistość. Zastanawiał się kto mógł wysłać taki piękny prezent, jakim była książka. I wtedy przypomniał sobie o polskim Towarzystwie w Nowym Yorku, któremu wysłał połowę swojej pensji. Oni odwdzięczając się Skawińskiemu przysłali niespodziankę. „... na jego samotnej skale zaczęło się dziać coś uroczystego...”, wokół niego była cisza, powaga. Na jasnym niebie nie było najmniejszej chmurki, kilka mew płynęło po „srebrzystych niebiosach”. Nagle starzec zaczął głośno czytać ową powieść. W sercu odczuwał narastający ból, żal, tęsknotę za ojczystym krajem. Nie mógł pozbierać myśli, łzy napływały mu do oczu, a tekst zaczął powoli rozmazywać się. Rozczulił się straszliwie, cierpiał, bo wiedział, że nie zobaczy tak szybko Polski. Po przeczytaniu kolejnego fragmentu rzucił się na ziemię. Poprzez płacz starał się przeprosić, a zarazem wynagrodzić ojczyźnie to, iż nie był tam przez tyle lat. Myślami zawsze o niej wspominał, ale nigdy nie mógł jej zdobyć... Wielbił tę chwilę, chciał, aby trwała wieczność. Nie mógł spotkać się z krajem, więc On przyszedł do niego - w „Panu Tadeuszu”. To tak, jakby Mickiewicz opisywał to wszystko dla starego latarnika, żeby pokazać, jak wygląda Polska, co się tam dzieje i jak się żyje. Był bardzo przywiązany do Niej, czuł wielkie zobowiązanie, a kiedy trzymał w rękach epopeję, to tak, jakby odżył na nowo, jakby wszystko przeżywał jeszcze raz. Uśmiech pojawił się na jego zmarszczonej twarzy, kochał tę ziemię „... śliczną w różowych blaskach jutrzni”.
Rozmarzania przerwał głos Johna, który przyszedł sprawdzić, dlaczego tego wieczoru nie zostały zapalone lampy. Skawiński zapomniał o obowiązkach, które przyrzekał sumiennie spełniać. Wiedział, że przez ten występek wyrzucą go z pracy - pogodził się z tym. Miał jedynie nadzieję, że nie rozstanie się z książką, która tyle dla niego znaczyła, wielbił ją nad całe swoje nędzne, tułackie życie.