Do Anny

Utwór ten porównuje przemijanie, śmierć, ulotność z miłością. Ukazuje jak wielkie potrafi być uczucie, które może przetrwać wszystko. Autor pisze, że „wszystko przemija” wraz z czasem, jest jednak przekonany, że jego miłość do Anny „nigdy nie ustanie”. Większą część utworu obejmuje opis krótkości, nietrwałości. Stosuje tu Naborowski anaforę „Z czasem” mającą ukazać ucieczkę godzin, dni, miesięcy, lat. Według poety „Czasowi zgoła wszystko na świecie hołduje”. Zobrazowuje on nasze zniewolenie i bezradność wobec niego. Dopiero na końcu utworu podmiot liryczny zwraca się w apostrofie bezpośrednio do ukochanej i ukazuje jej swą wielką, szczerą i wieczną miłość do niej. Stosuje tu rymy proste, wiersz jest łatwy do odczytania.