Antyk - info ogólne

Cechy epopei – paraleizm, płaszczyzm fabularny, wszechwiedzący narrator, decorum, inwokacja, stałe epitety, ślady tradycji, typowe zwroty, początek kwesti.
In medias res – sedno sprawy
Systemy filozoficzne:
- sceptycyzm – stanowisko odrzucające możliwości uzyskania pewnej i uzasadnionej
- hedonizm – przyjemność jest głównym i jedynym celem życia
- epikureizm – trzeba zażywać przyjemności świata – carpe diem
- cynizm – podstawa wyzywającego, pogardliwego odrzucenia uznawanych ideałów i norm
- stoicyzm – panowanie nad sobą, równowaga duchowa, niewzruszony spokój
Tragizm antyczny – kategoria estetyczna, zmienna na przestrzeni dziejów
Stasimon – pieśń chóru
Kkommos – lament
Egalitarny – powszechny
Mimesis – naśladownictwo rzeczywistości
Politeizm – wielobóstwo
Antropomorfizm – cechy ludzkie dla bogów
Bóstwa chtoniczne – bóstwa ziemskie
Eexodos – zejście chóru
Katharsis – oczyszczenie wewnętrzne, odreagowanie się, zwierzenie, wyładowanie emocjonalne
Prolog (chór), Parados (chór), Epejsodion (postać sceniczna), Stasimon (chór), Exodos (chór)
Tragedia – ma wzbudzać wzruszenie które ma doprowadzić do przeżycia (katharsis) , siłą napędową jest konflikt tragiczny, wywodzi się z dytrambu, (związana jest ze świętem Dionizosa), ma ściśle określone zasady kompozycyjne: przeplatanie się chóru z dialogami osób scenicznych. Występują trzy jedności:
- miejsca
- czasu
- akcji
Styl koturnowy – styl wysoki, podniosły
Konflikt tragiczny – inaczej tragizm, jest to konflikt miedzy dążeniami wybitnej jednostki a siłami wyższymi, zakończony klęską bohatera.
Chór – komentuje, wprowadza w akcję, ocenia, przekazuje wieści uniwersalne
Stychomytia - dialog
Dura lex, sed lex – głupie prawo, lecz prawo
Hybris – pycha
Konformizm – postępowanie z obowiązującymi normami (pojęcie odwrotne: nonkonformizm)
Tren – liryka żałobna
Epitafia – krótkie utwory ocharakterze nagrobnym
Epitalamia – pieśni weselne

Znani prozaicy i pisarze:
Grecja Rzym
Tyrteusz Plaut
Safona Katon
Anakreont Cycero
Symonides Tacyt
Teokryt Juliusz Cezar