"Cierpienie jest nauczycielem" Ajschylos

Cierpienie i ból są na tyle groźne, że pozostawiają głębokie blizny również w psychice i zachowaniu. Zdiagnozować cierpienie, przedstawić skutki i przyczyny jego istnienia, potrafiłby zapewne każdy, gdyż jest to uczucie wszechobecne i odwieczne. Zastanawiające jest jednak to, że nikt do tej pory nie znalazł lekarstwa, a nawet sposobu, by je złagodzić czy przyspieszyć jego przebieg. Mówię o cierpieniu jak o chorobie, bo przecież ból jest z nimi jednoznaczny, a dla szczęśliwego człowieka jest stanem niecodziennym i zaskakującym. To natomiast, że nie jest ono bezsensowne, a skłania do refleksji udowodnili bohaterowie różnych tekstów kultury.

Archetypem cierpienia jest Hiob, którego historia skłania nas do przemyśleń i wyciągania wniosków. Bohater był wierny Bogu, ale ten wystawił jego wiarę na próbę. Odebrał mu majątek, żonę i dzieci. Mimo to Hiob z pokorą znosił swój los, wierzył Stwórcy i przestrzegał jego przykazań. Szukał wyjaśnienia, celu cierpienia, niezawinionego, zadawał sobie pytania o sens wiary w Boga i wierności mu. Okazało się, że warto być lojalnym, bo choć nie przynosi “wolności od bólu”, to daje spokój duchowy. Mimo przykrych doświadczeń, wierzy on Stwórcy i z ufnością dziecka wypowiada słowa: “Pan dał, Pan wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione.”

Księga Hioba nakazuje zachowanie pokory i ludzkiej godności. Zwraca uwagę, że nie trudno być szczęśliwym mając bogactwo, rodzinę i przyjaciół. Dopiero bolesne przeżycia pozwalają nam docenić życie ziemskie, jego przyjemności i udowodnić, czy rzeczywiście nasza wiara jest niezachwiana i niewątpliwa.

Innym aspektem cierpienia ukazanym w literaturze jest cierpienie dla idei. Najlepszym przykładem jest postawa św. Aleksego, który skazuje się na fizyczne i duchowe udręki .Znosi wszelki ból i upokorzenie , by zyskać zbawienie .W oparciu o żywoty świętych takich jak św. Aleksy można stwierdzić , że dążenie do wyznaczonego celu wymaga ofiary , którą może być świadomie przyjęte cierpienie.

Zmierzając się z losem, doświadczając tragicznych wydarzeń, człowiek zaznaje niekiedy skrajnych uczuć. Potrafi wtedy zburzyć swój cały dotychczasowy pogląd na świat, filozofię czy ideę, które były dążeniem i pragnieniem jego egzystencji. Jak trudno zachować spokój wśród wielkiego cierpienia, przekonał się Jan Kochanowski po śmierci ukochanej córeczki. W “Trenach”, w których nastąpił kryzys światopoglądowy poety, dostrzec można upadek jego wiary, chaotyczność myśli i uczuć, jakie zawładnęły jego sercem po śmierci Urszulki. Poeta z przerażeniem dostrzegł swą małość wobec losu i Boga, bezradność i niepewność.

Wydawało mu się, że posiadł prawdę o egzystencji, tymczasem w obliczu śmierci legły jego mądrości i poglądy, które dotąd głosił. Zbuntował się przeciw filozofii stoickiej, która nie okazała się tarczą przeciw złu, a wręcz przeciwnie-filozofię nieludzką, gdyż każąca zachować spokój wśród przejmującego cierpienia. Ten skrajny ból, władający sercem Kochanowskiego, skłonił go do sprzeciwu wobec Boga i zwątpienia w jego sprawiedliwość. Poeta doszedł do przejmującego wniosku, że światem, w który, ojcowie chowają własne dzieci, nie może rządzić dobry Bóg. Wkrótce pojął, że choć boska wola nie zawsze jest zrozumiała dla człowieka, to jednak tylko wiara w słuszność tych czynów i miłosierdzie, mają dla niego sens.

Poeta potwierdził słowa, Czosnowskiego: “Cierpienie jest kluczem do wrót twórczości”. W ten sposób udowodnił siłę swej osobowości i wielką godność, z jaką zniósł cierpienie.

Cierpienie może być także spowodowane nieszczęśliwą miłością. W powieści episkolarnej J.W.Goethe pt.
„Cierpienia młodego Wertera „ ukazane jest nieszczęście głównego bohatera z powodu nieodwzajemnionego uczucia ze strony Lotty. Dziewczyna jest narzeczoną innego mężczyzny i miłość Wertera nie może być spełniona. Młodzieniec podejmuje próbę ucieczki od tej sytuacji , ale okazuje się , że jest to niemożliwe więc decyduje się na samobójstwo.
Stanisław Wokulski główny bohater powieści B. Prusa pt. „ Lalka” także cierpiał z powodu nieszczęśliwej miłości. Cierpiał , bo pokochał kobietę, która nim gardziła i uważała go za kogoś gorszego od siebie.
Ten rodzaj bólu spowodowany nieszczęśliwą miłością ma charakter ponadczasowy i ogólnoludzki. Uczucie odrzuconej miłości wiąże się z ogromnymi przeżyciami psychicznymi, które potrafią doprowadzić młodego człowieka do skrajnej rozpaczy a nawet samobójstwa. Aby uniknąć dramatycznego zakończenia z powodu odtrąconej miłości , każdy z nas powinien budować w sobie mocne poczucie własnej wartości , które mimo zadanych ran pozwoli nam dalej żyć , da nam siłę do przezwyciężania bólu
W literaturze ukazane jest również cierpienie zawinione . W „Dziadach części II „ Adama Mickiewicza duchy dzieci nie mogą trafić do nieba , ponieważ nigdy nie zaznały cierpienia , które jest elementem pełnej ludzkiej egzystencji. Potwierdzeniem są słowa dzieci „kto nie doznał goryczy ni razu ten nie dozna słodyczy w niebie „
Moim zdaniem cierpienie jest najlepszym nauczycielem życia .Od najmłodszych lat człowiek uczy się na błędach poprzez wyciąganie właściwych wniosków na przyszłość. Cierpienie potrafi otworzyć człowiekowi oczy na niedostrzegalne wcześniej problemy i krzywdę drugiego człowieka . Trud i ból jest nierozerwalnie związany z życiem ludzkim i nikt od niego nie jest wolny. Jedno jest pewne , cierpienie uszlachetnia i w myśl Ajschylosa uczy , przez to , że pozostawia głęboki ślad w ludzkim sercu. Skłania człowieka do refleksji nad swoim własnym życiem i postępowaniem.