Współczesne pokolenie wobec twórczości Jana Kochanowskiego.

Jan Kochanowski był największym polskim artystą epoki renesansu. Początkowo tworzył jedynie w języku łacińskim, ale sławę zyskał jako twórca polskiego języka poetyckiego. Już współcześni ludzie widzieli w nim wielkiego poetę. Nie ma człowieka, który nie słyszałby chociażby o jego fraszkach lub trenach.

Kochanowski żył i tworzył w XVI wieku i pomimo ze było to bardzo dawno temu, jego utwory wciąż są chętnie czytane. Wielokrotnie nie są wierszami łatwymi do zrozumienia, ale to nas, ludzi tego pokolenia, walce do nich nie zniechęca – wręcz przeciwnie. Stanowią dla nas pewnego rodzaju wyzwanie, zależy nam na tym, by dotrzeć do ich głębi – zrozumieć, co autor w danej chwili miał na myśli. Nie robimy tego, by komuś tym zaimponować, ale dla nas samych. Wiemy, ze z tych utworów możemy się wiele nauczyć.

Wiersze Jana Kochanowskiego powstały kilka wieków temu, ale mimo to nadal są aktualne. Ponadczasowość ich widzimy w tematach rozmyślań autora.

Treny, napisane po śmierci Urszulki, ukochanej córki Kochanowskiego, ukazują różne momenty cierpienia ojca i wspomnienia o zmarłej dziewczynce. Poeta smuci się, komentuje, przywołuje wygląd córeczki i jej zachowanie. Zachowuje się jak każdy ojciec, któremu umarło dziecko. Reakcja na śmierć ukochanej osoby nie zmienia się z biegiem lat, zawsze wiąże się z ogromnym cierpieniem. Niejeden człowiek czytający te utwory zapewne w jakiś sposób utożsamia się z autorem, bo każdy z nas stracił jakąś bliska nam osobę i rozumiemy pustkę, tęsknotę, smutek i inne odczucia autora.

W „Serce roście patrząc na te czasy...” Jan Kochanowski zachwyca się pięknym rytmem przyrody. Tłumaczy, ze człowiek może się tym wszystkim prawdziwie cieszyć, gdy nie ma wyrzutów sumienia, gdy jednak gryzie go „mol zakryty”, nic nie jest w stanie dać mu radości. Czytając ten utwór, mamy wrażenie, jakby autor doskonale nas znal i rozumiał, opisuje bowiem tak dobrze znane nam stany. Jeden – błogi spokój, radość z byle powodu, uczucie miłości do całego świata, drugi – zły nastrój wywołany wyrzutami sumienia.

Jan Kochanowski był wielkim poeta. Doceniają go nie tylko ludzie dojrzali, ale również my – młodzież, uważamy jego utwory za bardzo wartościowe. Niewątpliwie zasłużył on sobie na miano największego polskiego poety epoki renesansu.