Polskie marnotrawstwo wody.

Polska jest zaliczana do państw o ubogich zasobach wodnych. Na głowę mieszkańca przypada ich prawie trzy razy mniej niż na obywatela Unii Europejskiej. Corocznie pobieramy ze środowiska około 12 mld m sześc. wody. A ile naprawdę zużywamy? Marnotrawstwo w sieciach wodociągów sięga 25 proc. Do tego dochodzą cieknące krany w mieszkaniach i wodochłonne urządzenia gospodarstwa domowego. Wodę marnuje też przemysł zużywający ponad 71 proc. ogółu wody pobieranej w Polsce. Mieszkańcy na codzienne potrzeby zużywają jej trzy i pół raza mniej. Większość wody w przemyśle jest zużywana do celów chłodniczych, ale tylko co drugi zakład wykorzystuje ją w obiegu zamkniętym.
85 proc. wody w Polsce wraca do środowiska jako ścieki. Większość to wspomniane już wody chłodnicze, nazywane „umownie czystymi”. Umowność polega na tym, że takie ścieki nie powinny zawierać szkodliwych chemikaliów ani drobnoustrojów, nie wymagają więc oczyszczania. Podnoszą jednak temperaturę rzek i jezior, przyczyniając się m.in. do nadmiernego rozrostu glonów i bakterii. Ale są też ścieki szkodliwe same w sobie – przemysłowe i komunalne. Skutecznie oczyszcza się tylko 43 proc. ścieków kilkudziesięciu największych polskich miast. Znacznym obciążeniem dla środowiska jest też rolnictwo – nadmiar chemikaliów wymywany z pól i brak kanalizacji. W efekcie około 80 proc. polskich rzek nie mieści się w żadnych normach.

Pocieszający jest fakt, że ilość zanieczyszczeń systematycznie spada. Ma w tym swój udział kryzys polskiego przemysłu, ale także coraz skuteczniejszy system kontroli, monitoringu i opłat za wodę i ścieki. W ostatnich kilku latach z tego powodu zmalało także zużycie wody. Przykładem skutecznych działań może być polsko-amerykański projekt zrealizowany w latach 1994–2000 w Radomiu: w ponad 1800 mieszkaniach i domach zainstalowano tam wodooszczędne prysznice, a na krany założono tzw. perlatory – końcówki rozpraszające strumień wody. Dzięki tym prostym rozwiązaniom zużycie wody zmniejszyło się o około 15 proc.