Czasy wojny (cierpienia,tęsknoty za wolnością i żalu) - czy powinnismy o nich zapomnieć?

Wojna miała miejsce bardzo dawno temu jednak jej ślady widoczne są do dnia dzisiejszego.„Nie wolno nam zapomnieć o tragicznych czasach grozy, cierpienia i wielkiego bohaterstwa, chociaż dzieli nas od nich już ponad pół wieku”, to stwierdzenie według mnie jest prawdziwe i postaram się potwierdzić je argumentami. Mam nadzieje ,że uda mi się potwierdzić słuszność tej myśli.

Liczne rocznice wydarzeń wojennych nie pozwalają nam zapomnieć o przeszłości. O strasznej przeszłości, która odcisnęła ślad w psychice ludzi. Każde święto przypomina nam o bohaterstwie, ale również o cierpieniu i grozie minionych lat. W te dni na nowo odżywają w starszych wspomnienia tych tragicznych czasów, a w nas nie wiedzących czym naprawdę jest wojna uczucie smutku i podziwu. Daty te są bardzo ważne dla ludzkości, ponieważ przy ich okazji odbywają się liczne przedstawiania, apele i spotkania upamiętniające te straszne wydarzenia z przed lat. W psychice ludzi do dziś możemy zauważyć ślad, który ich dręczy. Nie możemy być obojętni na krzywdy, które doznali w wyniku wojny. Wiele razy zostawiali oni swoje rodziny, przyjaciół, domy, po to by walczyć w obronie narodu i wolności dla ojczyzny. Często ofiarowywali oszczędności całego życia na środki niezbędne do zwycięstwa. Walczyli, odnosili rany, znowu walczyli. Z ich postaci wielu ludzi mogłoby wyciągnąć nie jeden wniosek, ponieważ teraz ludzie nie są zdolni często pomóc uboższym od siebie, nie mówiąc już o zostawieniu dorobku całego życia. Wiele razy także żołnierzami stawała się młodzież, która miała przed sobą całe życie, a poświęcała je, aby ojczyzna była wolna i niezależna od zaborców. Wykazywała się ogromnym bohaterstwem i bezinteresownością. Nie możemy zapomniać też o ludziach, którzy odbudowywali zniszczenia po wojnie. Dzięki nim,ich uporowi możemy teraz cieszyć się wspaniałym wyglądem Warszawy i innych miast. Ludzie pracowali całymi dniami i nocami, aby wszystko wyglądało jak dawniej. W dzisiejszych czasach nie znalazłoby się wielu ludzi, którzy potrafiliby przyjąć takie szlachetne postawy. Powinniśmy ich za to podziwiać i nie zapominać o nich. Dwudziesty pierwszy wiek nie jest czasem, w którym panuje pokój, a wręcz przeciwnie. Powinniśmy mieć świadomość, że czasy wojny, cierpienia, grozy i tragedii mogą wrócić. Czy my chcielibyśmy, a by za kilkadziesiąt lat ktoś o nas zapomniał? Powiedział, że co było to minęło? Uważam, że nie.

Podsumowując te argumenty stwierdzam, iż stwierdzenie zawarte na początku jest trafne. Nie powinniśmy zapominać o cierpieniu innych, szczególnie dlatego, iż walczyli oni także dla nas. Chcieli wolnej i niezależnej ojczyzny. Pragnęli lepszych czasów nie tylko dla siebie ,ale i dla następnych pokoleń. Myślę, że udało mi się przekonać tych, którzy chcieli zapomnieć lub zapomnieli już o tych ciężkich czasach wojny.