Złudzenie rozczarowanie i nadzieje Polaków u progu niepodległości.

Wolność to dla każdego człowieka (jednostki) wewnętrzna siła ,coś co sprawia ,że człowiek we własnym kraju bez względu na kolor skóry czy pochodzenie czyje się bezpieczny i szczęśliwy. Tak samo było w 1918 kiedy polska odzyskała niepodległość po 123 latach niewoli. Towarzyszyła nam radość oraz nadzieja ,jak mówił Julian Kaden Bandrowski „Radość z odzyskanego śmietnika”. Po prostu cieszyliśmy się ,że wróciliśmy na swoje „śmieci”. Obok radości była i nadzieja, wiara w opaczność przekonanie, że najgorsze za nami. Wycierpieliśmy wiele, teraz musi być już lepiej.

Ale gdzie nadzieja tam i rozczarowania ,które były nieodłącznym doświadczeniem człowieka. I tak właśnie Cezary ,który przekroczył granicę i znalazł się w kraju „swoich rodziców” odczuwał radość i nadzieje. Już nie był sam, znalazł się wśród swoich ,nareszcie po ciężkiej podróży pociągiem mógł odetchnąć poczuł ,że jest wolny. Jak wcześniej wspomniałem nadziei towarzyszy rozczarowanie ,toteż Cezary przeżywa je gdy widzi ,że niema domów tych, które miały być ze szkła, gdzie ciepła woda latem miała chłodzić a zimą ogrzewać. Zobaczył coś innego: ohydne i nędzne miasto o nieuporządkowanej zabudowie ,zniszczone i niezadbane. Wszystko to burzy jego dotychczasowe wyobrażenia o kraju rodziców. Jednocześnie daje nadzieję. Wyraźnie możemy zobaczyć tu związek z tytułem powieści. Czas przedwiośnia ukazuje brzydotę i brud, ale jednocześnie jest zapowiedzią nadejścia wiosny a wraz z nią rozkwitu i zmian ,ze całe to straszliwe miasto wyzwoli się z okowów zimy i nabierze kolorów wraz z przyjściem wiosenki. W przedstawieniu opisu i przeżyć bohatera daje się zauważyć zastosowanie kontrastu. Służy on do zobrazowania harmonii i ciągłości zdarzeń w przyrodzie – po przedwiośniu nadchodzi wiosna – jest to nieuchronne. Słońce nadaje barw i odmienia to, co w swej niedoskonałości zbudował człowiek. Po raz kolejny możemy ukazany tutaj obraz interpretować w kontekście tytułu i rozumieć wiosenkę jako nadzieję.

Końcowa refleksja „gdzież są twoje szklane domy” jest wyrazem rozczarowania ,goryczy w zestawieniu z nadziejami rozbudowanymi przez ojca. Scena ta pełni kluczową rolę , bo mamy tu szczegóły które zmuszają nas to konfrontacji z marzeniami starego Baryki.

Analizowany fragment utworu przywołuje jego główną ideę ,która obrazuje nam złudzenia rozczarowania i jednocześnie nadzieje Polakom. Złudzenia to wiara w „szklane domy” ,rozczarowania to widok nadgranicznego miasteczka a nadzieja to te wiosenne barwy, które mają nadejść po przedwiośniu.